Grzyb sowa, a właściwie czubajka kania, to prawdziwy przysmak! Podsmażony na maśle, w bułce tartej, doskonale zastąpi tradycyjnego schabowego. Wyprawę na sowy należy jednak zacząć od krótkiego szkolenia - łatwo je bowiem pomylić ze śmiertelnie trującymi muchomorami! Jak zbierać sowy? Jak je przyrządzić? Wyjaśniamy! Jak wygląda zewnętrzna strona kapelusza: Barwa szarozielona, kapelusz od 5 do 12 cm, u młodych lekko oślizgły. Co znajduje się na spodzie kapelusza : Blaszki białe, z czasem pokrywają się rdzawymi cętkami. Jak wygląda trzon: Trzon biały, z czasem pokrywa się też rdzawymi cętkami. MAŚLAK ŻÓŁTY. Jak wygląda zewnętrzna strona Czubajka kania (Macrolepiota procera) - Muchomor zielonawy (Amanita phalloides) - porownanie. Wspólne cechy, różnice jak wygląda Czubajka kania (Macrolepi Czubajka kania (Macrolepiota procera) to jadalny grzyb z rodziny pieczarkowatych, który bywa również mylony z muchomorem plamistym (Amanita pantherina). Przekonanie, że grzyby trujące są gorzkie w smaku, nieprzyjemnie pachną lub powodują pieczenie języka, może okazać się opłakane w skutkach. czubajka sutkowata (Macrolepiota mastoidea) – kapelusz bardziej jednolicie ubarwiony, a pierścień na trzonie praktycznie nie przesuwa się. sinoblaszek trujący Chlorophyllum molybdites. Jest silnie trujący. Gatunek ten jak dotąd w Polsce nie występuje, ale jest częsty w USA i rozprzestrzenia się. Przypisy To pytanie nurtowało mnie od zawsze, a miejska (leśna?) legenda o tym, że kanie miałyby być podobne do śmiertelnie trującego muchomora sromotnikowego, spowodowała, że w moim odczuciu kania była grzybem podstępnym. Czy kania, zwana sową bądź, ze względu na swoje rozmiary - parasolem jest podobna do wspomnianego muchomora? Czubajka kania uchodzi za jeden z najsmaczniejszych grzybów i znawcy tematu uważają, że nie ma nic pyszniejszego niż kotlety z tzw. sowy. Niestety, ten grzyb łudząco przypomina śmiertelnie trującego muchomora sromotnikowego. Na szczęście jest sposób, żeby je odróżnić. Jak je odróżnić? Kania jest często przez niewprawnych grzybiarzy mylona z muchomorem sromotnikowym, głównie jego odmianami białymi. Dotyczy to zwłaszcza młodych owocników grzybów, dlatego te często nie sa zbierane. Dojrzałe kanie różnią się od muchomorów sromotnikowych znacznie. Są dużo większe (osiągają do 40 cm Dorka. 26 sierpnia, 2016 o 08:48. Drugie zdjęcie nie jest wyraźne, ale… nie jestem pewna czy to kania czubajka, bardziej mi wygląda na czubajkę czerwieniejącą. Czubajka kania (Macrolepiota procera), czyli bedłka parasolowata lub sowa, to gatunek, który dawniej zaliczany był do rodziny bedłkowatych. To grzyb jadalny, który obecnie należy do rodziny grzybów pieczarkowatych. W Polsce kania jest dosyć silnie rozprzestrzeniona na terenie całego kraju. aUHq. Coraz więcej osób poszukujących w lasach najlepszych okazów oznacza początek sezonu na grzyby. Warto pamiętać, że choć są nieodłącznym elementem polskiej kuchni, to mogą okazać się niebezpieczne dla naszego zdrowia. Jednym z najbardziej najgroźniejszych gatunków jest muchomor sromotnikowy. Przed grzybobraniem sprawdź, czym się charakteryzuje i jak odróżnić go od kani. Poznaj najpopularniejsze objawy zatrucia. Muchomor zielonawy – jak wygląda? Czy wiesz, że większość wszystkich śmiertelnych zatruć grzybami w Polsce to efekt zjedzenia muchomora sromotnikowego? Mylony jest on bowiem z wieloma jadalnymi gatunkami np. czubajką kanią, gąską zielonką, gołąbkiem zielonawym czy nawet pieczarką. Wybierając się na grzybobranie, warto odpowiednio się przygotować, ponieważ w naszych lasach występuje wiele potencjalnie szkodliwych odmian. Gdy nie masz zbyt dużej wprawy, to dokładnie zapoznaj się z opisem i charakterystyką poszczególnych okazów. Jak wygląda zatem sromotnik? Występujący zarówno w lasach liściastych, jak i mieszanych grzyb w odróżnieniu od muchomora czerwonego nie daje po sobie poznać, że jest trującym gatunkiem. Jego przyjemny zapach sprawia, że przesiadują na nim odporne na jego jad owady czy ślimaki – podobnie jak na odmianach jadalnych. Z kolei zielonkawy owocnik może przypominać niedoświadczonym grzybiarzom inne leśne okazy. Warto więc zapoznać się z cechami charakterystycznymi muchomora zielonawego. Jego kapelusz przybiera barwę szaro- lub brunatnozieloną, a także oliwkową. Sam brzeg może być zarówno zielony, jak i żółty. Zgrubiały i biały trzon osiąga zazwyczaj wysokość do 15 centymetrów, a znajdujący się na nim pierścień jest gładki lub lekko prążkowany. Blaszki zazwyczaj są białe, choć w przypadku starszych okazów mogą pojawić się żółtozielone tony. Warto zaznaczyć, że miąższ po uszkodzeniu czy ścięciu nie zmienia odcienia. Czubajka kania a muchomor sromotnikowy Wiemy już, że czasami bardzo łatwo pomylić grzyby jadalne z trującymi. A jak odróżnić muchomora zielonawego od kani? To właśnie odmiana pieczarkowata jest najczęściej utożsamiana ze sromotnikiem. Podczas grzybobrania należy zwrócić uwagę na 4 główne elementy: Kapelusz – owocnik muchomora sromotnikowego jest gładki i w kolorze oliwkowozielonym. Kania zaś posiada płaski kapelusz z garbkiem na środku o chropowatej i łuszczącej się powierzchni. Poza tym znajdują się na nim charakterystyczne brązowe elementy, które można zetrzeć. Trzon – u kani jest długi, smukły i pusty w środku z wyrastającą z ziemi bulwą na końcu. Nóżka sromotnika jest gładka, wypełniona i posiada na dole tzw. pochwę. Blaszki – w przypadku kani czubajki są one dosyć gęste, delikatne i miękkie. To, co odróżnia je od blaszek sromotnika to przede wszystkim beżowy, a nie biały kolor. Poza tym są szersze i nie zrastają się z łodygą. Pierścień – jak rozpoznać muchomora sromotnikowego? Przede wszystkim po pierścieniu, który pozwala również odróżnić go od kani. W przypadku trującego grzyba nie można nim poruszać, ponieważ jest zrośnięty z trzonem. Poza tym oba grzyby różnią się zapachem – kania ma bardziej grzybowy aromat, u sromotnika jest on lekko mdły i słodkawy. Warto zaznaczyć, że odmiana jadalna występuje najczęściej pod bukami, na obrzeżach różnych rodzajów lasów, na polanach, w parkach czy polach. Trujący okaz rozwija się najczęściej pod dębami, grabami czy sosnami. Dlaczego grzyb jest niebezpieczny? Wiemy już, że najtrudniej odróżnić białe odmiany sromotnika od kani. Dlatego też nie powinniśmy decydować się na zbiór nierozwiniętych grzybów, gdyż nie mają one jeszcze wykształconych wszystkich charakterystycznych cech. Warto to podkreślić, ponieważ muchomor zielonkawy należy do najbardziej trujących okazów w polskich lasach. Jego miąższ łączy w sobie aż 12 różnych toksyn. Przed zatruciem ostrzegają w sezonie wszyscy lekarze interniści. Spożycie nawet niewielkiej ilości może prowadzić bowiem do śmierci. W pozbyciu się groźnych substancji, nie pomaga żadna obróbka termiczna. Toksyny zawarte w grzybie – fallotoksyny, amatoksyny i wirotoksyny powodują poważne szkody nerek, wątroby i serca oraz w wielu przypadkach doprowadzają do zgonu. Pomimo ostrzeżeń wciąż w okresie letnio-jesiennym dochodzi do zatruć muchomorem sromotnikowym. Aby zapobiec popularnym skutkom, należy jak najszybciej rozpoznać symptomy dolegliwości. Objawy zatrucia muchomorem sromotnikowym Toksyczne działanie trującego grzyba może być w pierwszych momentach od zjedzenia niewidoczne. Początkowe symptomy zatrucia sromotnikiem mogą bowiem pojawić się nawet po dobie. W kolejnych etapach uwidaczniają się pierwsze zaburzenia żołądkowo-jelitowe o gwałtownym przebiegu. Później występuje druga faza utajenia, po której mamy do czynienia z uszkodzeniem komórek wątrobowych. Po 3-4 dniach bez odpowiedniego leczenia może pojawić się skaza krwotoczna, niewydolność nerek i śpiączka wątrobowa. W ciągu 4-16 dni dochodzi zazwyczaj do śmierci. Jakie są najpopularniejsze objawy zatrucia muchomorem? Przede wszystkim ból brzucha i głowy, wymioty, biegunka, przyśpieszone tętno, odwodnienie, osłabienie, zaburzenia świadomości i oddechu, utrata przytomności, a nawet śpiączka. W przypadku rozpoznania dolegliwości należy jak najszybciej wywołać wymioty i skierować się do szpitala. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o grzybobraniu, to zapoznaj się z naszym mini przewodnikiem. Brak oceny. Proszę czekać... Spis treści Muchomor sromotnikowy a kania Kania a muchomor sromotnikowy – porównanie Różnice między kanią czubajką a muchomorem sromotnikowym Muchomor sromotnikowy, kania i… cebula Kania a muchomor sromotnikowy – zdjęciaMuchomor sromotnikowy a kania Muchomor sromotnikowy a kania. Dzieli je wszystko, łączy tylko jedno – wygląd. Na zgubę wielu grzybiarzy. Nie ma w królestwie grzybów drugiej takiej pary. Ich fizyczne podobieństwo, zwłaszcza w przypadku młodych owocników, jest uderzające. Konsekwencje spożycia – zgoła odmienne. Kania jest jednym z najwyżej cenionych grzybów jadalnych. Muchomor sromotnikowy to najbardziej trujący ze wszystkich grzybów rosnących w naszych szerokościach geograficznych. W Polsce muchomor sromotnikowy odpowiada za 95 procent wszystkich zgonów w wyniku zatruć grzybami, zaś śmiertelność związana z jego spożyciem waha się od 30 procent w przypadku osób dorosłych, do 50 proc. u dzieci. Dlatego konsekwencje pomyłki mogą być tragiczne; zbierając kanie należy się wykazać wiedzą, doświadczeniem i wyjątkową ostrożnością. Natomiast przyjmując lub kupując te grzyby od osób trzecich, należy sobie odpowiedzieć, czy mamy do nich wystarczające zaufanie. Zobaczmy teraz, jak wygląda kania, a jak muchomor sromotnikowy? Jakie są podobieństwa, a jakie różnice w ich budowie? Kania a muchomor sromotnikowy – porównanie Muchomor sromotnikowy jest grzybem należącym do rodziny muchomorowatych. Jego kapelusz osiąga rozmiary 5 do 12 centymetrów średnicy. U młodych muchomorów jest dzwonkowo-wypukły, z czasem staje się coraz bardziej płaski i rozłożysty. Jego kolor określa się najczęściej jako zielonkawy (stąd alternatywna, coraz częściej lansowana nazwa – muchomor zielonkawy). Na brzegach nieco jaśniejszy, nawet zbliżony do białego, w środku ciemniejszy, delikatnie oliwkowy lub szarozielony. Spód zdobią blaszki, które u młodych grzybów są białe, a u starszych przybierają odcień żółtawy lub zielonkawy. Niezwykle charakterystyczny jest trzon – wysoki, cienki, z bulwą u dołu i pierścieniem tuż pod kapeluszem. Jego kolor zbliżony jest do kapelusza. Kania (a właściwie czubajka kania, bo ta brzmi jej pełna nazwa), to grzyb z rodziny pieczarkowatych. Kapelusz osiąga wymiary 10-25 centymetrów. Z początku ma kształt wypukły, później stożkowaty, by na koniec przybrać postać płaskiego, rozpostartego parasola. Kolor u młodych okazów jest delikatnie brązowy, u starszych – biały z brązowymi łuskami. Blaszki, podobnie jak u muchomora, mają barwę zbliżoną do białej. Trzon również jest długi cienki, w kolorze podobnym do kapelusza, także z bulwą i pierścieniem. Tak wygląda porównanie kani i muchomora sromotnikowego w najogólniejszym zarysie. Teraz skoncentrujmy się na szczegółach, które pozwalają odróżnić oba grzyby. Różnice między kanią czubajką a muchomorem sromotnikowym Różnice między kanią czubajką a muchomorem sromotnikowym są słabo widoczne u młodych okazów, dlatego małe kanie są szerokim łukiem omijane nawet przez doświadczonych grzybiarzy. Zbiera się grzyby dojrzałe, gdzie pewne cechy charakterystyczne są już dobrze widoczne. Faktura kapelusza. Muchomor sromotnikowy przez cały cykl swojego życia zachowuje gładką powierzchnię. Kania początkowo również jest gładka, z czasem jednak wierzch kapelusza zaczyna się łuszczyć. Jego powierzchnia staje się jasna, zaś brązowe łuski zaczynają tworzyć charakterystyczny cętkowany wzór. Potarte ręką, łuski łatwo się ścierają. Budowa pierścienia. Zrywając kanie warto dokładnie sprawdzić pierścień – nie jest silnie zespolony z trzonem i blaszkami, powinien więc swobodnie się obracać wokół swojej osi. U muchomora jest on przyrośnięty do trzonu, w związku z czym próba jego obrotu spełznie na niczym lub skończy się ułamaniem grzyba. Budowa bulwy. W przypadku obu grzybów u spodu trzonu widoczna jest bulwa. U kani jest ona jednak naga, natomiast w przypadku muchomora schowana w pochewce. Tak jak zaznaczyliśmy wyżej, oba grzyby różnią się też kolorem (muchomor bardziej zielony, kania bardziej brązowa), czynnik ten może być jednak mylący, zważywszy na zmiany zabarwienia na przestrzeni całego cyklu życia grzybów. Bazowanie wyłącznie na ocenie koloru może być też zawodne, jeśli niedoświadczony grzybiarz nie ma wystarczająco silnego punktu odniesienia, czyli mówiąc wprost – nie widział na własne oczy setek grzybów obu gatunków. Muchomor sromotnikowy, kania i… cebula Jeśli chodzi o smak, muchomor sromotnikowy jest grzybem wielce zdradliwym. Ci, którym zdarzyło się go skosztować i przeżyć, wspominają, że jest smaczny. W odróżnieniu od grzyba szatana, który potrafi kompletnie zepsuć smak potrawy, jest więc całkowicie niewyczuwalny. Co więcej, jest też o tyle zdradliwy, że spowodowane nim zatrucie przez wiele godzin nie daje żadnych objawów. Te występują dopiero po upływie około 24 godzin. Istnieje cały szereg „cudownych” sposobów na rozpoznanie muchomora sromotnikowego już na etapie przyrządzania posiłku, należy jednak z całą mocą podkreślić, że są to wyłącznie mity, nie znajdujące żadnego potwierdzenia w rzeczywistości. W tym kontekście wspomnieć należy przede wszystkim o cebuli, która jakoby ma ciemnieć w czasie smażenia pod wpływem toksyn zawartych w muchomorach. Jest to zwyczajną nieprawdą. Cebula może pociemnieć lub nie pociemnieć, niezależnie od tego, czy na patelni jest grzyb jadalny czy trujący. Absolutnie między bajki należy też włożyć przekonanie, że grzyb nadgryziony przez ślimaka czy robaki jest nieszkodliwy. Zawarte w muchomorze sromotnikowym toksyny, które powodują nieodwracalne uszkodzenie wątroby u człowieka, nie czynią żadnej szkody wielu innym gatunkom istot żywych. Kania a muchomor sromotnikowy – zdjęcia Jeśli nie mamy żadnego doświadczenia praktycznego, najlepiej pokażą różnice między kanią a muchomorem sromotnikowym zdjęcia, które znajdziemy w atlasach, encyklopediach i niezliczonej ilości poradnikach, blogów oraz innych tego typu publikacji, książkowych i internetowych. Warto obejrzeć porównania, tak grzybów młodych i niedojrzałych, jak i w pełni rozwiniętych. Niezależnie jednak od poczynionych przygotowań teoretycznych, jeśli do lasu wybieramy się sami i brak nam wprawy, zebrane kanie należy pokazać osobie doświadczonej. Można też poprosić o pomoc miejscowy Sanepid – w sezonie grzybowym stacje sanitarno-epidemiologiczne udzielają takich porad w całym kraju za darmo. Warto nadłożyć drogi w drodze powrotnej do domu. Pamiętajmy, że do śmierci całej rodziny może doprowadzić zjedzenie zaledwie połówki kapelusza sromotnika. Czytaj: Gdzie są grzyby? Mapa występowania grzybów w Polsce Grzybobranie w Polsce - raport, mapa i agroturystyka Czy są grzyby? Aktualne występowanie grzybów - raport Bibliografia Magdalena Łukasik Głębocka, Agnieszka Popiołek, Katarzyna Nawrocka, Wybrane aspekty zatrucia muchomorem sromotnikowym - na podstawie przypadków leczonych w Oddziale Toksykologii w Poznaniu w 2010 roku, Przegląd Lekarski 2011/68/8 Tomasz Ferenc, Beata Łukasiewicz, Julita Ciećwierz, Edward Kowalczyk, Zatrucia muchomorem sromotnikowym, (amanita phalloides), Medycyna Pracy 2009;60(5) Oceń artykuł (liczba ocen 4) Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie! Kapelusz: 10-25 cm, jasnobrązowy, młody jest kształtu pateczki do bębna, później staje się wypukły, następnie płasko rozpostarty z garbkiem, popękany na duże włóknisto-strzępiaste Białe, gęste, wybrzuszone, Białawy, w drobne brązowawe łuseczki lub we wzór zygzakowaty, cylindryczny, bardzo długi, smukły; podstawa bulwiasta; pierścień podwójny, grubobłoniasty, Biały, delikatny, w trzonie zdrewniały, włóknisty. Zapach i smak Głównie w lasach liściastych pod bukami, rzadziej w iglastych. Owocniki od lipca do Usmażona jak kotlet kania uchodzi za rarytas. Podobną wielkość i sylwetkę ma czubajka czerwieniejąca, która po skaleczeniu przybiera barwę szafranowoczerwoną. Podobna jest również czubajka beżowa, ale wysmuklejsza, ze ściśle przylegającym wolnym, prawie nieprzesuwalnym pierścieniem i spiczastym garbkiem. Kania (czubajka kania) - to bardzo smaczny grzyb, ale niestety kanie łatwo pomylić z muchomorem sromotnikowym, który jest grzybem trującym. Koniecznie sprawdź, jak wygląda kania i gdzie występuje, a także wypróbuj przepisów na dania z tym grzybem! Kania (czubajka kania) - to grzyb należący do rodziny pieczarkowatych. Uwielbiany przez polskich grzybiarzy głównie za jego walory smakowe. Grzyb (kania) jest bardzo podobny do muchomora sromotnikowego, którego zatrucie może doprowadzić do śmierci. Jeśli uwielbiasz smak kani, koniecznie sprawdź jak ją przyrządzić i poznaj ciekawe przepisy z na dania z a muchomorKania jest bardzo podobna do silnie trującego grzyba - muchomora sromotnikowego. Największe podobieństwo między tymi dwoma grzybami występuję w ich okresie początkowego dojrzewania. Jeden muchomor sromotnikowy swoimi substancjami toksycznymi może doprowadzić do zgonu kilku osób. Dlatego jeżeli masz wątpliwości najlepiej jak zostawisz grzyba w lesie - pomoże to zapobiec że po spożyciu muchomora sromotnikowego objawy mogą się pojawić stosunkowo bardzo późno. Jeśli tylko zauważysz niepokojące symptomy (są to wymioty, biegunka, nudności, ból brzucha, ból głowy, zaczerwieniona twarz, nadmierne pocenie się, halucynacje, przyśpieszone tętno, zawroty głowy) to jak najszybciej zgłoś się do lekarza lub jedź do szpitala. Nie próbuj leczyć się domowymi sposobami - może to tylko bardziej zaszkodzić. Spożycie muchomora sromotnikowego wywołuje wiele poważnych skutków zdrowotnych, w niektórych przypadkach nawet śmierć, dlatego konieczna jest hospitalizacjaPamiętaj, że po każdych zbiorach możesz udać się też do Stacji sanitarno-epidemiologicznej, w której specjaliści udzielają darmowych (grzyb) - wygląd Trzon - jest zazwyczaj bardzo długi, może liczyć nawet do 40 centymetrów o grubości około 2 centymetrów. Trzon kani jest zakończony bulwą (średnica około 4 centymetrów). Kolor trzonu to białawo-brązowy, u dołu trzonu występują ciemniejsze prążki. Trzon kani ma także ruchomy pierścień. Kapelusz - ma średnicę około 10 do 30 centymetrów i swoim kształtem przypomina kapelusz z garbkiem umieszczonym na środku. Młody okaz kani ma kapelusz jajowaty i zamknięty następnie jest on płaski. Kolor kapelusza w pierwszym okresie dojrzewania jest brązowy, u dorosłych okazów jest białawy z brązowymi śladami. Brzegi kapelusza są postrzępione. Miąższ - w trzonie jest łukowaty a w kapeluszu miękki. Miąższ kani ma kolor biały po uszkodzeniu nie zmienia swojego koloru. Łagodny smak, zapach delikatny. Blaszki - są szerokie, gęste i nie dochodzą do trzonu. Kania (grzyb) - występowanie grzybówGrzyba (kanie) w Polsce można spotkać od lata do późnej jesieni. Znajdziemy ją na obszarze całego kraju. Kanie najczęściej rosną na łąkach, w parkach, polanach, zagajnikach, zrębach, na brzegach lasów (liściastych i iglastych). Kani raczej nie znajdziemy na siedliskach kwaśnych i tam, gdzie jest dużo wilgoci. Kanie lubią gleby gliniaste oraz bogate w przepisKania jest jednym z ulubionych grzybów w Polsce ze względu na swoje walory smakowe!Jak przyrządzić kanie? Kanie można przyrządzić na kilka sposobów - jako farsz, jako zamiennik kotletów, lub dodatek do innych potraw i na wiele innych sposobów. Przedstawiamy kilka z smażona w paniercePotrzebujesz: 4 kapelusze kani, mąkę, bułkę tartą, 1 jajko, olej, szczypta soli i pieprzu. Przygotowanie: Dokładnie oczyść kapelusze kani, a następnie dopraw je solą i pieprzem według własnych preferencji smakowych. Kapelusze kanie należy otoczyć w mące, później w jaku, a na końcu w bułce tartej (analogicznie jak z kotletami schabowymi). Nagrzej olej na patelni. Na rozgrzany olej wrzuć kanie i smaż do uzyskania złotego koloru. Kanie możesz podawać z ziemniakami albo ryżem. Najlepiej smakują na z kaniamiPotrzebujesz: 2 kapelusze kani, 2 cebule, 4-5 jajek, olej, szczypta soli i pieprzu. Przygotowanie: Na początku należy dokładnie oczyścić kanie. Trzon kani odrzuć, a kapelusz pokrój na drobną kostkę. Obierz i pokrój cebule. Nagrzej olej na patelni. Na rozgrzaną patelni wrzuć cebule i kanie i smaż do uzyskania miękkości. Na patelnie wbij jajka, smaż je do momentu aż się zetną. Na koniec dodaj soli i pieprzu do smaku. Zapiekanką z kaniąPotrzebujesz: 3 kapelusze kani, warzywa (wybór według własnych preferencji) mogą być też mrożone, filet z kurczaka, 5/6 plastrów sera (żółtego), 3 jajka, olej, bułka tarta, szczypta soli i pieprzu. Przygotowanie: Na początku oczyść dokładnie kanie i dopraw ją szczyptą soli i pieprzu. Kanie otocz w jajku następnie w bułce tartej. Nagrzej olej na patelni. Na rozgrzaną patelnie wrzuć kanie. Kanie odsącz z tłuszczu za pomocą ręcznika. Przypraw mięso solą i pieprzem, możesz dodać też inne przyprawy i wrzuć je na patelnie. Jeśli zdecydowałeś się na warzywa mrożone dodaj je na patelnie razem z mięsem. Mięso i warzywa nałóż na kanie. Zetrzyj ser na tarce, a następnie przykryj nim mięso, warzywa i kanie. Włóż do piekarnika na 7 minut na 180 stopni. Pamiętaj, że grzybów (nawet tych jadalnych) nie wolno podawać dzieciom, które nie skończyły 7 lat, osobom starszym i ze schorzeniami układu pokarmowego. Grzyby są ciężkostrawne i u takich osób mogą wywołać problemy że powyższy artykuł nie zastąpi wizyty Sylwia Bagińska